นกไร้ขา

18.00 ทริปพาเที่ยวถนนนิมมานเหมินท์คงจะสมบูรณ์ไปไม่ได้ ถ้าไม่ได้พาไปที่ร้านนี้ ไม่ใช่วอร์มอัพนะครับ แต่เป็นร้านเล่าต่างหาก

ผมยืนอ่านหนังสือ ควันใต้หมวก ของวิศุทธิ์ พรนิมิตรที่ค้างไว้คราวก่อนจนจบเล่ม (ขอสารภาพความโฉดว่า ผมอ่านหนังสือของคุณวิสุทธิ์ที่นี่จบไปสามเล่มแล้ว แหะๆๆ) หลังร้านมีหนังสือของสำนักพิมพ์มติชนลดราคาเหลือเล่มละ 50 บาท แต่พอเข้าไปดู ก็พบว่าเป็นเล่มเดิมๆ เช่น Pocket the Book หรือหนังสือของคุณเจี๊ยบ วัชระ ปานเอี่ยม (ที่ไม่รู้ว่าพิมพ์มากี่เล่ม ถึงไม่หมดสักที) ก็เลยไม่ได้ซื้อมา

หลังจากที่สมาชิกทริปเข้ามายืนอ่านฟรีกันเป็นแถว สุดท้ายก็ไม่มีใครซื้ออะไรเลย (อ้าว!) เว้นแต่เพื่อนคนหนึ่งที่ซื้อสมุดบันทึกกลับไปเล่มนึงให้ได้พอเชิดหน้าชูตามั่ง

ตอนแรกกะชวนเพื่อนๆ ไปเลือกซื้อหนังสือที่ร้านสามัญชนต่อ แต่เนื่องจากร้านนี้อยู่ถึงด้านนอกของคาร์ฟูร์หางดงซึ่งอยู่ไกลลิบโลกมาก ดูจากทำเลแล้วร้านนี้เป็นร้านหนังสือที่ต้องตั้งใจจะไปแบบสุดๆ จึงจะไปถึงได้ ไม่มีทางที่เราจะบังเอิญผ่าน หรือครึ้มใจแล้วอยากไปเด็ดขาด บวกกับเพื่อนๆ ทุกคนไม่น่าจะมีใครมีอารมณ์ซื้อหนังสือในตอนนี้ โครงการนี้เลยถูกพับเก็บไปอย่างรวดเร็ว

19.00 กลับร้านไปอาบน้ำอาบท่า แต่งตัว พร้อมออกตะลุยราตรี

ไม่เมาไม่เลิก คืนนี้

19.30 ไปช้อปปิ้งเลือกซื้อของฝากที่ถนนวัวลาย ซึ่งจะเปิดให้เป็นถนนคนเดินทุกวันเสาร์
ส่วนตัวแล้ว ผมชอบเดินถนนคนเดินที่นี่ มากกว่าที่ท่าแพ เพราะคนน้อยกว่า ระยะทางที่ต้องเดินสั้นกว่า ของสวยกว่า อาร์ทกว่าและไม่ค่อยซ้ำกัน (ที่ท่าแพ บางทีเดินไปยังไม่ทันสุดซอย เจอของซ้ำกันไป 4-5 รอบ)
จะเสียก็แต่ แม่ค้าที่นี่สวยสู้ที่ท่าแพไม่ได้เท่านั้นเอง แหะๆๆ

ระหว่างที่เดินซื้อของ ก็นั่งดูคนเล่นดนตรีเปิดหมวกไปด้วย เดินผ่านร้านปู่ยศก็แวะไปคุยกับปู่แกสักหน่อย (ใครที่ไม่เคยเข้าร้านลุงแก แนะนำว่าให้ลองโอกาสไปคุยกับแกดู รับรองได้มุขกวน teen กลับมาอย่างน้อย 2-3 มุขแน่นอน) คุยกับแกเสร็จแล้วก็แวะไปที่วัดแห่งหนึ่ง (กล่าวแบบนี้แสดงว่าจำชื่อไม่ได้) ที่โบสถ์สร้างจากโลหะทั้งหลัง แต่ตอนที่ไปยังสร้างไม่เสร็จ เห็นแค่เค้าโครง เลยไม่ได้เข้าไปดูข้างใน

เดินช้อปปิ้งตั้งนาน สุดท้ายสินค้าที่ผมซื้อมีแค่หมวกใบเดียว เป็นหมวกแบบ Jason Mraz กะจะใส่แล้วดูเท่เหมือนพี่เขาซะหน่อย แต่พอลองใส่จริงแล้ว กระแสตอบรับบอกว่าเหมือน Calories Blah Blah …เอ่อ ขอบคุณสำหรับเสียงตอบรับครับพี่

ตัวอย่างหมวก แคลอรี่ เอ้ย เจสัน มราซ - ในรูปไม่ใช่ผมนะครับ

21.30 เดินเสร็จ กลับมาที่รถ ก็เกิดการถกเถียงถึงปมเด่นประเด็นร้อนกันในกลุ่มอย่างคร่ำเครียดว่า ราตรีนี้พวกเราควรจะไปต่อที่ไหนกันดี (ชีวิตดูไร้สาระจริงๆ พวกเรา) จะไปมังกี้ก็คนเยอะ จะไป warm up ก็คนเยอะกว่า จะไป Good View ลูกค้าข้างในก็เต้นกันมันเกินเหตุ จะไปเฮือนสุนทรีก็ชิวเกินเหตุ
สรุปผลการประชุมเลยจบลงที่ โมซีโมแอล (Mo' C Mo' L) เพราะไปง่าย บรรยากาศดี และเหมาะกับการนั่งเฉยๆ (เพราะตูเหนื่อยแล้ว)

จากวัวลาย พวกเรามาถึงโมซีโมแอลอย่างรวดเร็ว นั่งจิบเบียร์ ฟังดนตรี ปกตินักดนตรีที่นี่จะเป็นแนวเรียบร้อย ดีดเปียโนไปด้วย ร้องเพลงไปด้วย แต่ไม่รู้ว่าวันนี้ เป็นเพราะพวกเรามาผิดวันหรือเปล่า ทำให้วงดนตรีที่เล่นคราวนี้ นักร้องเหวี่ยงมาก – (อยากรู้ว่าศัพท์คำนี้แปลว่าอะไร ลองถามจากคนรู้จักของท่านที่เป็นอยู่ในช่วงอายุวัยรุ่นได้)

ฟังนักร้องร้องไปก็เกิดไอเดียขึ้นมาว่า ถ้าผมจะเปิดผับหรือร้านอาหาร ผมจะไม่ยอมให้นักร้องนักดนตรีในร้านเล่นเพลงใจนักเลง กองไว้ พูดอีกที ลืมไปไม่รักกัน เผลอ หยุด และ Happy Birthday เด็ดขาด เพราะเอียนมาก ผมฟังไม่กี่รอบยังเบื่อ แล้วพี่ที่ต้องเล่นเพลงเดิมๆ ทุกคืนไม่เบื่อบ้างหรือครับ (ถ้าใครที่เจอร้านอาหารที่นักดนตรีไม่เล่นเพลงเหล่านี้ กรุณาหลังไมค์มาบอกด้วย ผมจะรีบไปอุดหนุนทันที)

23.00 ความจริงมีแผนการที่จะไปคาราโอเกะกันต่อ แต่ตอนนี้แต่ละคนหมดสภาพแล้ว (โปรแกรมเที่ยวอัดแน่นสุดๆ ขนาดพิมพ์ยังเหนื่อยขนาดนี้ ลองคิดดูว่าเที่ยวจริงจะเหนื่อยขนาดไหน) เลยขอกลับไปนอนก่อนดีกว่า

กลับมาเปิดร้านตอนเที่ยงคืน ร้านเน็ทข้างๆ ถึงกับถามว่า ทำไมวันนี้เปิดร้านช้าจัง ผมตอบกลับไปว่า ก็ร้านนี้บอกว่าปิดตี 4 แต่ไม่ได้บอกว่าเปิดกี่โมงนี่ครับ แหะๆๆ

*******************************************************************

วันอาทิตย์

03.00 ฆ่าเวลารอลูกค้าด้วยการนั่งดู "โปรแกรมหน้า วิญญาณอาฆาต" – แม้หนังจะไม่ค่อยดีเท่าไร แต่ก็เป็นหนังที่เหมาะกับการเปิดดูในร้านยาตอนตี 3 มากกว่าหนังคุณอภิชาติพงษ์หรือหนังของคุณไฉ้หมิงเลี่ยงอย่างแน่นอน

05.00 หนังจบพอดี แต่ยังนอนไม่หลับ เลยฆ่าเวลาด้วยการอ่านแกะรอยแกะดาว อ่านไปอ่านมา รู้สึกว่า หนังสือของคุณฮารูกิ มูราคามิหลอนกว่าหนังเรื่องเมื่อกี้ซะอีก   

06.00 มีเพื่อนคนนึงตื่นมาบอกว่า อยากไปดอยสุเทพมาก ผมก็เลยตกลงพาไป (แน่นอนว่าเพื่อนคนนี้เป็นผู้หญิง แหะๆๆ) ขณะที่คนอื่นไม่มีใครอยากไปเลย ก็เลยตกลงว่าจะไปกันสองคน เนื่องจากไม่ได้นอนเลยตั้งแต่เมื่อตี5 ของวันก่อน เลยต้องโด้ปกาแฟเซเว่น-อีเลฟเว่น (กาแฟที่แรงที่สุดในประเทศไทย) 2 แก้ว ตาสว่างทันที

07.00 ก่อนขึ้นดอย แวะรองท้องที่ร้านโจ๊กต้นพยอม ข้างฝาของร้านมีรูปดาราที่มาเยี่ยมร้านแปะอยู่มากมาย ทำให้เกิดไอเดียว่า เดี๋ยวกลับไปจะแต่งร้านยาแบบนี้บ้าง เผื่อน้องอั้ม น้องพอลล่าเกิดท้องเสียขณะมาเที่ยวเชียงใหม่ จับพลัดจับผลูมาซื้อยาร้านเรา จะได้ขอถ่ายรูปแปะข้างฝาไว้ ทำเป็นร้านหม้อแกงหรือร้านปลาเผาไปเลย (สงสัยผนังร้านคงจะโล่งไปอีกนาน)

07.45 ขับรถขึ้นดอย เป็นเส้นทางที่ต้องใช้ทักษะการ drift เต็มที่ ขับไปก็แอบคิดถึงตอนที่เพื่อนที่อยู่มช.ชวนมางานรับน้องขึ้นดอย ขนาดขับขึ้นมายังเหนื่อยขนาดนี้ ถ้าผมต้องเดินขึ้นมาเองจะเหนื่อยขนาดไหน

08.30 ขึ้นมาจนถึงยอดดอยจนได้ คนมาเที่ยวเยอะกว่าที่คิด ตอนแรกว่าจะนั่งกระเช้าขึ้นพระธาตุ แต่เพื่อนที่ไปด้วยบอกว่า เดินขึ้นเองจะได้รสชาติมากกว่า แม้จะเป็นเหตุผลที่ฟังแปลกๆ แต่ผมก็อดเห็นด้วยกับเธอไม่ได้

ก่อนขึ้นพระธาตุ ทำใจซะนาน เพราะจำได้ว่า เคยขึ้นตอนเด็กๆ แล้วมันเหนื่อยมาก และในเมื่อมันมีกระเช้าขึ้นพระธาตุ ในความรู้สึกของผมคือ มันต้องสูงมาก แต่พอลองขึ้นจริงๆ พบว่า เดินไม่ทันหอบก็ถึงแล้ว ขึ้นง่ายกว่าที่คิดไว้เยอะเลย ไปถึงแล้วก็ทำการนมัสการพระธาตุ เดินวน 3 รอบ ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดีอีกปีในชีวิต

เดินลงจากดอย แวะซื้อของฝากตามเบี้ยบ้ายรายทาง รู้สึกว่าขาลงลงเร็วกว่าตอนขึ้นมา อาจเป็นเพราะคุ้นเคยกับเส้นทางแล้ว บางทีความคุ้นเคยมันก็ดีกว่าความห่างเหิน แต่น่าแปลกที่ทำไมหลายคนบนเส้นทางชีวิตของผม ถึงมักจะลงเอยด้วยอย่างหลังมากกว่าอย่างแรกหนอ

11.00 ขับรถลงมาจากดอย ตอนแรกว่าจะแวะดูหมีแพนด้า หมีโคล่าและอควอเรี่ยมที่สวนสัตว์เชียงใหม่ ซึ่งเป็นทางผ่านด้วย แต่เนื่องจากกลัวเพื่อนๆ คนอื่นจะรอ เลยยุบโปรแกรมนี้ไป (อ้างไปอย่างนั้นเอง จริงๆ เบื่อหน้าไอ้แพนด้า 2 ตัวนั้นแล้ว เลยหาโอกาสชิ่งซะเลย)

12.00 กลับมาถึงร้าน พบว่าเหลืออยู่แค่ 2 คน ถามเพื่อนที่อยู่ที่ร้านได้ความว่า เพื่อนคนอื่นไม่มีอะไรทำเลยไปตัดผมกัน อือ เป็นการใช้เวลาว่างในการท่องเที่ยวที่เป็นประโยชน์จริงๆ...

13.30 นั่งฆ่าเวลา (ที่จริงขนาดนี้ต้องเรียกว่าเป็นการสังหารหมู่เวลามากกว่า เพราะเวลาหายไปเยอะเหลือเกิน) ในที่สุด เพื่อนก็กลับมาพร้อมด้วยทรงผมแนวเกาหลี เพื่อนคุยว่า ที่ร้านขึ้นป้ายไว้ว่า เป็นอดีตช่างตัดผมของกันตนา เพื่อนเล่าว่า เกือบจะถามช่างแล้วว่า พี่เป็นคนตัดผมให้กับมิสเตอร์ดีหรือเปล่าครับ แต่ไม่กล้าถาม ซึ่งก็ดีแล้ว เพราะถามไปอาจโดนเตะได้

Waiting for Godot

13.00 ตอนแรกว่าจะไปกินของคาวแล้วไปหากินกันต่อ แต่สาวๆ เรียกร้องว่า ขอข้ามของคาว เอาเป็นของหวานเลยได้ไหม ส่วนหนุ่มๆ ไม่มีความเห็นใดนอกจาก "อะไรตูก็แ-กทั้งนั้นแหละ หิวจนจะกินควายได้แล้วโว้ย!" สุดท้ายพวกเราก็เลยไปหาของหวานกิน ที่ร้านเค้กที่ใครๆ ก็น่าจะรู้จัก นั่นก็คือร้าน Love at First Bite นั่นเอง

หมายเหตุ - ก่อนมา เพื่อนๆ ขอว่า ไม่อยากไปร้านที่นักท่องเที่ยวคนอื่นชอบไป แต่อยากไปร้านที่คนท้องถิ่นชอบไปกันมากกว่า แต่ทำไปทำมาทุกร้านที่ไป ล้วนแต่เป็นร้านนักท่องเที่ยวหมดเลยนะเนี่ย ไม่รู้จะโทษที่ผมหรือโทษที่ลูกทัวร์ดี แหะๆๆ

ฝ่ารถติดมาไกล (เดี๋ยวนี้เชียงใหม่มีรถติดแล้ว) ในที่สุดก็มาถึงที่ร้านสักที

รูปที่หน้าร้าน นางแบบทำหน้าคล้ายๆโจ๊กเกอร์แฮะ

มากินคราวนี้ แอบรู้สึกว่าอร่อยน้อยลงกว่าเดิม แต่ไม่รู้ว่าอุปทานไปเองหรือเปล่า

กินไปจะหมดแล้ว เพิ่งคิดได้ว่า ยังไม่ได้ถ่ายรูปเค้กเก็บไว้เลย สุดท้ายจึงได้รูปออกมาเป็นเช่นนี้แล

ความจริงอาหารร้านนี้เขาก็ดูดีมีสกุลรุนชาติอยู่นะ แต่ไม่รู้ทำไม ถ่ายออกมาเหมือนร้านลอดช่องหน้าปากซอยบ้านผมเลย (ขออภัย รูปอาหารมีแต่รูปสี เพราะลืมเอาโลโม่มาถ่าย)

14.30 เนื่องจากมีเพื่อนคนนึงขอมาว่า มีคนรู้จักฝากซื้อลูกประคำ ที่วัดสวนดอก และต้องซื้อแบบที่เป็น 108 ลูกเท่านั้น ห้ามขาดห้ามเกินแม้แต่เม็ดเดียว เพราะจะเอาไปทำสมาธิ เรื่องนี้เลยกลายเป็นหัวข้ออภิปรายกันในกลุ่มอยู่ช่วงนึงว่า ลูกประคำที่มี 107 ลูก เอาไปทำสมาธิไม่ได้หรือ

ช่วยเพื่อนนับลูกประคำเสร็จ ก็เข้าไปไหว้พระประธานในวัด เสร็จแล้วก็รีบออกมา เพื่อไปเที่ยวต่อ (ตามฟอร์ม)

15.30 ไปสถานที่ที่เด็ดของเชียงใหม่มาเกือบครบแล้ว ขาดอยู่เพียงที่เดียวเท่านั้น คำถามสุดยอดแฟนพันธุ์แท้เชียงใหม่ คือ สถานที่นั้นคือที่ไหนครับ ตอบครับ...

ถูกต้องนะครับ ที่นั่นคือ กาดวโรรสนั่นเอง!

ถ้ามาเชียงใหม่ แล้วไม่ไปซื้อไส้อั่วที่กาดวโรรสก็เหมือนกับไปกทม.แล้วไม่ได้เดินจตุจักร หรือไปแม่สายแล้วไม่ยอมไปซื้อซีดีเถื่อนดีๆ นี่เองเพื่อนๆ ต่างช้อปปิ้งแคปหมู ไส้อั่ว น้ำพริกหนุ่มกันอย่างเมามัน ส่วนผมเน้นชิมมากกว่า (แต่ตอนออกมาอิ่มท้องมาก เดี๋ยววันหลังจะมาใหม่นะครับ คุณแม่ค้าใจดี)

17.00 ไม่มีงานเลี้ยงไหนที่ไม่มีวันเลิกรา พวกเรากลับไปที่ร้านปันยาเพื่อไปเก็บกระเป๋า เดรียมออกเดินทาง

Au Revoirs

18.00 แม้จะฟังดูลักลั่นย้อนแย้งไปสักหน่อย แต่เหตุเพราะใจมันอยากกิน ทำให้อาหารมื้อปิดท้ายทริปเชียงใหม่ของพวกเราเป็นอาหารญี่ปุ่นพาตอนแรกเรากะจะไปกินที่ร้านสึนามิ (เป็นชื่อร้านอาหารญี่ปุ่นที่ Absurd ที่สุดตั้งแต่เคยได้ยินมา ฮ่าๆๆ) แต่เนื่องจากจำพิกัดร้านผิด ทำให้พวกเราไปจอดรถที่ร้านญี่ปุ่นยามะจินซึ่งอยู่ใกล้ๆ กันแทน สุดท้ายก็เลยเลยตามเลย กินร้านนี้ก็ได้ฟะ

ร้านนี้มีเมนูบุฟเฟต์ หัวละ 299 บาท ซึ่งน่าสนใจมาก แต่เนื่องจากพวกเราจะไปขึ้นรถรอบสองทุ่ม กลัวว่าจะเป็นการกินที่ระทึกขวัญเกินไป เลยสั่งมาเป็นอาหารชุดปกติแทน อาหารอร่อยใช้ได้ เสียแต่ชาชิมิทั้งหลาย พ่อครัวเล่นเอาปลาไปแช่แข็งแล้วเอามาเสิร์ฟซะอย่างนั้น ไม่มีการแล่สดๆ เหมือนเรากินปลาแช่แข็งมากกว่าจะกินปลาดิบ ผิดหลัก"วะบิซะบิ" สุดๆ วันหลังถ้าได้มาอีก กะจะเอาการ์ตูนไอ้หนูซูชิมาให้พ่อครัวอ่านซะหน่อย

19.45 ซิ่งรถสุดชีวิต เพื่อที่จะพาเพื่อนไปขนส่งอาเขตให้ทันรถรอบสองทุ่ม ซึ่งรถทัวร์ที่เชียงใหม่ขึ้นชื่อมากเรื่องตรงเวลา (การที่ผมขึ้นรถทัวร์ไม่ทัน 3 ครั้ง คงการันตีเรื่องนี้ได้)

ที่อาเขต แม้จะรีบแค่ไหน ก็มีเวลาชิวได้

ถ้ารูปไหนเห็นหน้าชัด เราคัดทิ้งครับ พี่น้อง

21.00 เพื่อนๆ กลับไปแล้ว บรรยากาศรอบกายกลับคืนสู่ความเงียบเหงาอีกครั้ง

22.00 Life goes on, and so it is...เฝ้าร้านต่อตามภาษาหนุ่มร้านยา คืนนี้จะดูหนังเรื่องไหนดีหนอ ขอเป็นเรื่องที่ดูแล้วครึกครื้นหน่อยแล้วกัน...

จบแล้วครับ

พบกันอีกในโอกาสต่อไป